Indiana Jones en de Grote Cirkel Review (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Het is een teleurstellende reeks geweest voor de laatste games en films die zijn uitgebracht in de Indiana Jones-franchise. Maar niet met Indiana Jones en de Grote Cirkel. Voor één keer kunnen we ons baden in de vreugde van Indy’s actie-crackende zweep op de meest authentieke en trouwe manieren die we ons herinneren. In feite begint het spel met de beroemde boulder-roller sequentie in Raiders of the Lost Ark, zichzelf tussen de gebeurtenissen in Raiders of the Lost Ark (1981) en Indiana Jones en de Laatste Kruistocht (1989).

Direct vanaf het begin is het gemakkelijk om te zien hoeveel aanbidding MachineGames heeft voor de franchise, hoeveel ze Harrison Ford en het wezenlijke respecteren dat ons heeft gedoopt in zulke schatzoeker-fanatici. Zowel de ontwikkelaar als de gamers hebben dezelfde doelen: om de franchise te herstellen naar zijn voormalige glorie op manieren die zelfs als Indiana Jones en de Grote Cirkel de plek wordt waar we afscheid nemen van de bullwhip, we allemaal tevreden zullen zijn.

Of we nu onze handen krijgen op een sequel, hier is de Indiana Jones en de Grote Cirkel review voor wanneer de lanceringstag eindelijk arriveert en je besluit of je het spel zelf wilt bekijken.

In één oogopslag

Weinig games slagen erin om aan hun hype te voldoen. En ja, De Grote Cirkel is niet altijd precies; het zijn de vele ballen die het probeert te jongleren, allemaal tegelijk. Je zult soms last hebben van eigenaardige en eerlijk gezegd, twijfelachtige ontwerpkeuzes. De AI kan onconsistent zijn en soms, dom. Bovendien wordt het duidelijk dat het spel bedoeld is om rechttoe rechtaan te zijn. Dit is niet het soort spel dat je hersenen zal pijnigen.

Ja, zelfs met de puzzels. Het streeft er niet naar om je te martelen met complexiteit en steile leercurves. En voor sommige gamers kan het precies zijn wat je nodig hebt om van globe-trotting rond de wereld te genieten. Echter, in alle zijn misstappen, zijn ze nauwelijks te vergelijken met de ongerepte pret die je ervaart bij de aftiteling. En zelfs dan zul je geneigd zijn om terug te springen voor nog een keer naar de zijmissies en geheimen die je mogelijk hebt gemist.

De Grote Cirkel

Kort gezegd, het verhaal van Indiana Jones en de Grote Cirkel is een mysterie-oplossend een. Je begint bij Marshall College, waar Indiana Jones werkt als een archeoloog professor. Echter, zoals hij beroemd citeert, “Als je een goede archeoloog wilt zijn, moet je uit de bibliotheek komen!” vinden we ons snel in een historisch-defyerend mysterie. Het verhaal, dat zich afspeelt in 1937, begint met de diefstal van een mysterieus artefact op Marshall College. Indiana Jones reist naar Vaticaanstad om te onderzoeken, alleen om de titulaire Grote Cirkel te ontdekken.

De Grote Cirkel is een alignering van verschillende locaties over de hele wereld. Het kan destructieve energie bevatten die een groep machtshongerige nazi’s, fascistisch Italië en het Japanse rijk willen gebruiken om een voordeel te behalen in de aanstaande Tweede Wereldoorlog. Het is allemaal een web van complexe verhalen die je leidt naar een meest verfrissende weg. Spoedig zul je globe-trotting naar Peru, Shanghai in China, Connecticut, de Sukhothai-tempels in Thailand, de besneeuwde Himalaya en de Egyptische piramides in Indiana Jones-stijl.

Maatje

Personage-wijs, heeft MachineGames een geweldige job gedaan om een capabele en waardige cast samen te stellen voor vrijwel alle belangrijke rollen. Zelfs Indiana Jones, ingesproken door Troy Baker, is zo trouw afgebeeld, hij ziet eruit en klinkt net zo charmant en vaak excentriek als de jonge Harrison Ford. Ondertussen heb je vaak een metgezel, Gina Lombardi (Alessandra Mastronardi), om ideeën mee te bespreken en soms mee te flirten op een respectabele manier. Zij is een onderzoeksjournaliste die erin slaagt om Indy te ondersteunen terwijl ze nog steeds een boeiend verhaal vertelt.

Maar het is Emmerich Voss’ (Marios Gavrilis) prestatie die soms te goed is om de aandacht af te leiden van Indy. Hij is zo slecht en makkelijk om te haten op de beste manier die een schurk kan oproepen. Voss en vrijwel alle andere schurken die je tegenkomt, spelen hun rollen perfect op een oprechte en authentieke manier, je vindt ze geloofwaardig bijna altijd.

De onberispelijke prestatie van de cast wordt, natuurlijk, ondersteund door indrukwekkend personage-ontwerp en geluid. Terwijl sommige animaties eigenaardig kunnen zijn, weet de score de losse draden te verbinden met zo immersieve beats, je wordt vaak volledig in de sfeer getrokken.

Sfeer is Alles

Sprekend over sfeer, het voelt zo goed om door sommige van de oude tempels en graven in Indiana Jones en de Grote Cirkel te lopen. Vooral, de details en intrigerende plekken die je bezoekt, zijn zo zorgvuldig ontworpen. Er is iets ouderwets over de mini open-werelden die je verkent, met hun relic-y vibe. En toch, voelt het retro-ontwerp nooit verouderd, vooral met adembenemende ray-tracing en intense schaduwen die verdere immersie toevoegen.

Sfeer is alles; in plaats van je speelervaring te complementeren, dompelt het je volledig onder in wat voelt als het spelen van een Indiana Jones-film. Terwijl in andere games het pijnlijk kan zijn om de sfeer te benadrukken als het beste deel van het spel, in Indiana Jones en de Grote Cirkel, heeft het het tegenovergestelde effect. Dat komt omdat de rest van de gameplay, waar we het later over zullen hebben, zich voelt als een add-on aan een al volledig spel.

Het voelt alsof het doel van De Grote Cirkel is om de passie voor het naar beneden gooien van claustrofobische graven en het zwaaien over angstaanjagende bodemloze putten te herladen. Het is het spelen van een film, simpel gezegd; en in die zin, slaagt MachineGames erin, zowel in verhaal als wereldbouw.

Handen Vuil

Maar als je hier bent om lege patronen in vijanden te schieten en te pochen over je overwinningen als de koning van gevecht, Indiana Jones en de Grote Cirkel kan teleurstellen. Als archeoloog is Indy’s focus altijd op schatzoeken geweest. Terwijl het betekent dat je waarschijnlijk vijanden tegenkomt, heb je niet noodzakelijkerwijs de beste uitrusting en wapens om ze uit te schakelen. Bovendien, richt het spel zich voornamelijk op stealth, met zijn meest spannende gevecht door vijanden in het gezicht te slaan, waarschijnlijk twee of drie keer, voordat je verdergaat met schatzoeken.

Dus dat betekent dat je vaak zult kiezen om je een weg te banen langs bewakers, om ze stilletjes te benaderen en ze een voor een uit te schakelen of om ze in een vuurgevecht te betrekken. Het is het makkelijkst om langs bewakers te sluipen, met vaak vijandelijke AI die je de vrijheid geeft om door de meeste vijandige gebieden te komen. Eerlijk gezegd, je kunt het hele spel spelen door stilletjes rond te sluipen en zelden je wapens hoeft te gebruiken.

Achter vijanden sluipen is het meest leuk omdat er meerdere manieren zijn om ze uit te schakelen. Er is de voor de hand liggende tik op de schouder voordat je ze in het gezicht slaat. En het bijbehorende vuist-punch geluidseffect is zo heerlijk, je zult vijanden willen slaan elke kans die je krijgt.

Zweep Knallen

Je kunt in de buurt zijn van melee, eh, dingen, om vijanden mee te slaan. Dingen omdat ze letterlijk alles kunnen zijn: flessen, pannen, gitaren, spaden, enz. Maar houd er rekening mee dat de dingen die je oppakt gemakkelijk kapot kunnen gaan. Dus, je moet altijd een back-up plan hebben voor het geval dat meer vijanden binnenkomen, en dat is waar je bullwhip om de hoek komt kijken. Je kunt de zweep gebruiken om vijanden te grijpen en omver te werpen. Je kunt de zweep rond een vijand zijn nek slaan en hem naar je toe trekken voor een laatste vuiststoot. Of je kunt de zweep gebruiken om vijanden te verlammen of hun wapens uit hun handen te slaan. Voor alle manieren waarop de zweep van pas komt, voelt het nooit zo iconisch als Indy’s spannende whack.

Och, het laatste optie om vijanden in een vuurgevecht te betrekken is een nee. Je revolver is vreemd genoeg zwak, veel zwakker dan de ene kogel die het kost voor vijanden om je neer te halen. Munitie is ook vrij beperkt, hoewel je de revolver kunt omdraaien en gebruiken om vijanden op het hoofd te slaan. Er zijn meer manieren om vijanden te betrekken; strategische manieren, bedoel ik, zoals vijanden van richels duwen. Of de meer creatieve, jezelf positioneren achter een ladder en vijanden een voor een neerschieten terwijl ze de ladder opkomen.

Mishaps

Er is een vreemde structuur in het gedrag van vijanden wanneer je positie wordt blootgesteld. Je zult zien dat ze op je afkomen vanuit één hoek en als gevolg daarvan, het makkelijker voor je maken om ze te verslaan. Je zou denken dat ze slimmer zouden zijn, misschien zichzelf positioneren met scherpschutters en sommigen achter je aan sluipen, maar nee. Ook is het bijna komisch hoe vijanden ervoor kiezen om hun vuisten te gebruiken in plaats van hun geweren die aan hun holsters hangen, in solidariteit denk ik.

Zie, het ding is, er zijn mishaps in Indiana Jones en de Grote Cirkel. Zoals de wandklimsecties in 3D die eigenaardig kunnen zijn. En de puzzels kunnen onconsistent zijn. Sommige zijn echt leuk om te ontcijferen en maken je echt het gevoel alsof je een genie bent. Andere, echter, zijn gewoon frustrerend of rechttoe rechtaan voor de hand liggend.

Uitspraak

Kijk, aan het einde van de dag, de voordelen van Indiana Jones en de Grote Cirkel overstijgen de nadelen met een lange mijl. Voor fans van de franchise, is alles wat je verwacht er: de fedora, leren jas, bullwhip, adembenemende landschappen en meer. Deze zijn allemaal geïntegreerd in het verhaal en de gameplay op een manier die betrokken is, of het nu gaat om verwijzingen via dialoog of actiesequenties. Locaties zien er adembenemend uit met zorgvuldige aandacht voor detail en prachtige textures. Hetzelfde geldt voor het verhaal dat gemakkelijk een blockbuster-weergave van een Indiana Jones-franchise overtreft.

Dat gezegd hebbende, zul je tegen een aantal hobbels aanlopen. Een paar eigenaardige functies hier en daar. Een paar inconsistenties met AI en puzzels. Alle “een beetje” niveau van mishaps die nooit te frustrerend worden om de algehele ervaring te verstoren, en dat is alles wat telt.