Fable II Recensie (Xbox)

Fable krast bijna elk aspect van een briljante role‑playing‑serie met een perfect afgestemde combinatie van open‑eind verhaallijnen, wereldopbouwende elementen, creatieve mogelijkheden en eenvoudig‑maar‑bevredigend gevecht. Net als zijn voorganger durft het tweede hoofdstuk in de saga dingen net iets anders te doen, niet met een transparante aanpak, maar met een open‑boek‑beleid. In tegenstelling tot je gebruikelijke RPG verlangt het niet dat je moeiteloos door het proces glijdt en meteen in het diepe springt. In plaats daarvan dwingt het je een beetje verder het onbekende in te trekken, een kind te grootbrengen, een ondernemer te worden, een sadistische veerman voor sekteleden, of zelfs een wandelend model voor flirtende vrijgezellen om liefdevol naar te staren.

Als een role‑playing‑game je meteen opzij kan trekken en je op een twaalf‑uur zijmissie kan sturen terwijl de wereld in vlammen opgaat, dan weet je zeker dat je niet alleen de lijn volgt om de eindbestemming te bereiken, maar de basis legt voor een spel waarin je wilt blijven voor de lange termijn. Fable II is een van die spellen — en een ontzettend goed spel bovendien. Het verhaal leent zich uitstekend voor extra uitloop, maar als een spel als Fable ergens in uitblinkt, dan is het in het vermogen om je te blijven boeien zelfs wanneer je denkt alles al eerder gezien te hebben. Het punt van Fable is dat, met twee kanten aan elk verhaal en een moreel kompas dat talloze aspecten van de reis vormt, je nooit echt het geheel in één zitting kunt voltooien. Verdomme, zelfs een vierde of vijfde playthrough is niet genoeg om Albion volledig te doorgronden.

Fable II, als vervolg bouwt het voort op zijn voorganger in elke mogelijke zin, met meer vrijheid van expressie, drie keer zoveel sandbox‑achtige elementen en een enorme strook van Albion. Met een verfijnd moreel systeem dat buigt en verschuift met je personage en de keuzes die ze maken gedurende hun reis — een eigenschap die je held een halo kan geven of je schurk een paar hoorns — en nog meer diepgaande aanpassingsopties, zet het een enorme stap voorwaarts, niet om het verleden te imiteren, maar om elke tak van zijn grote eik te versterken.

Naast een briljant verhaal dat licht werpt op een jonge held en hun gevaarlijke zoektocht om hun gevallen broeder te wreken, voegt Fable II een grote lading gewicht toe aan de open‑wereld‑ervaring. Zo kun je een gezin starten, kinderen krijgen, in diverse eigendommen investeren, je vaardigheden bijschaven in vreemde baantjes, je eigen huizen decoreren, sekten joinen, en, als je een beetje ondeugend bent, kleine oorlogen voeren in anders vredige dorpen. Gecombineerd met een royaal gevulde selectie van wapens, outfits, winkels en een enorme skill‑tree die je verworven orbs kan toewijzen aan Vaardigheid, Wil of Kracht, levert Fable II een enorme wereld die bruist van creatieve mogelijkheden.

Gekoppeld aan zijn kenmerkende Britse humor en magische charme biedt Fable II een unieke role‑playing‑ervaring die, hoewel nog steeds licht is op uitdagingen en wisselende gevechtsreeksen, een absoluut genoegen is om gedurende een dozijn uur (plus‑minus) door te spelen. Met nog meer wijken om te verkennen, meer aanpassingsopties om uit te proberen, en een reeks geheime kerkers, verzamelobjecten, verborgen schatkisten en cosmetica om je wereldreis te verrijken, combineert het vervolg perfect het klassieke gevoel met een geheel nieuwe verzameling functies en quality‑of‑life‑verbeteringen. Het geeft je ook de mogelijkheid om je eigen hond te laten opgroeien en te beïnvloeden — en dat is op zich al een zegen.

Er zijn niet veel RPG’s die je hetzelfde niveau van vrijheid bieden als Fable. In elk geval zou een regulier spel je genoeg ademruimte geven om verschillende karaktereigenschappen uit te werken, zijmissies te ondernemen en vloeiende, op gevechten gerichte situaties aan te gaan. Fable II gaat echter een stap verder, met huwelijksdynamiek, gezinsgerichte relaties, morele waarden en tal van persoonlijke mijlpalen die jij zelf kunt vormen en aanpassen aan je eigen behoeften. En dat is ook een geweldig voordeel: voldoende vrijheid om de muren buiten de wereld te verkennen en een zelf‑containende plot.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niet Fable II zeven of acht keer heb geredet in mijn vormende jaren. Maar natuurlijk moest ik dat; één doorloop was niet genoeg om de jeuk te stillen. Ik was de all‑time held in één sessie, maar de beruchte brenger van chaos in een andere. Elders was ik de publieke schurk — de plakkerige huisbaas met een goddelijke complexiteit — of een gewone kampioen in de Crucible in een andere dimensie. Ik was een cultist die vaak dorpelingen aan een duistere leegte opofferde, of de man die nonchalant kippen schopte en de titel van Chicken Chaser aannam. Ik was een echtgenoot, een ouder, of de ultieme tovenaar. Het punt is dat, gezien de omvang van Albion en het aantal mogelijkheden dat het bood, het voelde alsof ik altijd iets anders kon ontdekken.

Het enige minpunt van Fable II is dat het een vrij gemakkelijke RPG is. Aangezien je niet kunt sterven in het spel, of zelfs geen voortgang verliest door een plotseling verlies van Orbs, is het voor nieuwkomers minder waarschijnlijk dat ze hier een echte uitdaging vinden. Ook het gevecht is ongelooflijk makkelijk te beheersen, omdat het grotendeels bestaat uit het hameren op knoppen, het oproepen van spreuken en af en toe een prompt. Maar verder is het een uitstekend spel dat de gebruikelijke clichés overstijgt om een waterval van fantasie te creëren. Het is betoverend, humoristisch, memorabel en bovenal een meesterlijk verteller in de role‑playing‑wereld.

Conclusie

Fable II bouwt voort op al zijn oorspronkelijke kenmerken met een buitengewone sandbox van creatieve mogelijkheden die net zo visueel aantrekkelijk is als het een absoluut genoegen maakt om op queesten. Met een verfijnd moreel kompas, vier keer zoveel activiteiten en aanpassingsopties, evenals een glanzender uiterlijk en soepelere gameplay, steekt het vervolg eruit als een waar meesterwerk voor zijn tijd. En we gebruiken het woord meesterwerk niet vaak, ook niet. Fable II, is echter een van de weinige die de eer, de aandacht en, als we overmatig gul zijn, een staande ovatie verdienen.