Detective Pikachu Returns Review (Switch)

Het is zeven jaar geleden dat Pikachu en zijn tienervriend Tim Goodman ons achterlieten met vraagtekens over het mysterie achter de verdwijning van Tims vader. Natuurlijk, als je de grote filmadaptatie uit 2019, Pokémon Detective Pikachu, hebt gezien, ken je het antwoord op de miljoenendollarvraag van de Nintendo 3DS-game Detective Pikachu uit 2016 al. Toch is het fijn om te zien dat ontwikkelaar Creatures verder gaat waar we gebleven waren met een nieuw uitgebracht vervolg, Detective Pikachu Returns. Nog meer omdat er aan het begin van het spel een snelle samenvatting van een minuut is om nieuwe spelers op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen uit zowel de eerste game als de film. Maar nu we de verhaallijn hebben bijgepraat, is het dan de moeite waard om de hele gameplay uit te zitten? Laten we het ontdekken in onze Detective Pikachu Returns review hieronder.

Klassieke Whodunit

Detective Pikachu Returns‘ kern is een klassiek whodunit-verhaal. Een verhaal dat vol zit met luchtige humor. Plus, net genoeg intrige om je tot het einde aan het drama gekluisterd te houden. Maar wees gewaarschuwd: het vlees aan het bot van Detective Pikachu’s verhaal is nooit iets geweest om je tanden in te zetten. Nee. Het doet niet eens alsof het de diepgang en verhaalboog heeft die typisch zijn voor hedendaagse avonturengames. In plaats daarvan krijg je meteen het gevoel dat Detective Pikachu Returns bedoeld is voor niemand minder dan een publiek van één cijfer. Iedereen die op zoek is naar een detectiveverhaal dat zo complex is als Sherlock Holmes, kan zijn tijd beter elders besteden. Kijk, Detective Pikachu Returns is een kinderspel. Punt uit. Het verhaal en avontuur zijn zo minimalistisch als je kunt verwachten van een Dora the Explorer Nintendo-game. Een game die boordevol zit met gekke humor, waar Detective Pikachu Returns een goede job van maakt. De verhaallijnen ontrafelen zich, bijna voorspelbaar ook, waarbij spelers vaak de antwoorden op mysteries al weten voordat ze worden onthuld. Het einde komt neer op precies de oprechte afronding die je zou verwachten.

Zwak voor Koffie

Dus nu vraag je je waarschijnlijk af waarom een twintiger met twee cijfers ongeveer 10 uur zou besteden aan het oplossen van de mysteries van Detective Pikachu Returns. Of nog beter, een vijftiger, die zich een weg baant door de stapel blockbuster mystery-RPG’s en uitkomt bij een grillige, kinderachtige rondren door het Pokémon-universum. Nou, het antwoord ligt in de persoonlijkheid van het hoofdpersonage: Pikachu. Sinds de eerste game de Nintendo 3DS veroverde, heeft Pikachu een speciale plek in ons hart veroverd, met zijn gevatte zelf en koffieminnende aura in de hoofdrol. Het is kristalhelder wat deze kerel uniek maakt onder alle Pokémon die je zult vinden, en de beslissing om een vervolg te maken dat draait om zijn avonturen is een no-brainer zodra je hem leert kennen.

De Menselijke Maat

Natuurlijk is daar Tim Goodman, een tiener die klaar is voor de universiteit, in zijn iconische rode hoodie, altijd in de buurt tijdens Pikachu’s avonturen. Een van de belangrijkste mysteries die de serie bij elkaar houdt, is het oplossen van de verdwijning van Tims vader. Toch weet hij op de achtergrond te blijven terwijl Pikachu de schijnwerpers van hem afsnoept. En dat is helemaal prima, want eerlijk gezegd zijn het script en de uitvoering van Pikachu onberispelijk, zelfs voor een ouder publiek. Zo baant het de weg voor Tim om, nou ja, de wereldklasse muizensprekende detective met een vleugje genialiteit zijn moment op het kleine en grote scherm te gunnen. Je zult nog veel meer mensen en Pokémon tegenkomen tijdens je avonturen. De mensen nemen allemaal een achterbank, terwijl de Pokémon, die eindelijk stemacteurs en unieke persoonlijkheidsaanpassingen hebben gekregen, het stuur overnemen. Je ontmoet allerlei soorten Pokémon, elk met unieke vaardigheden. Growlithe helpt je (Pikachu) bijvoorbeeld om geuren te volgen. Hij laat je zelfs op zijn rug rijden tijdens je zoektocht naar bewijs.

De Butler Heeft Het Gedaan

Ja, de missies. Nou, het mysterie van Detective Pikachu Returns ontvouwt zich in delen. Je begint met een klassiek “de butler heeft het gedaan”-mysterie om op te lossen. De mysteries zijn eenvoudig genoeg voor spelers van alle leeftijden. Een beroemde juweel, de Aurora, is bijvoorbeeld gestolen. Je moet hem vinden. Terwijl je de ladder van pro-detective opklimt, zullen de missies zich beginnen te verweven tot een groter verhaal, namelijk de doorlopende verhaallijn van Tims vermiste vader, die we in het vorige deel onopgelost hebben gelaten. Tim en Pikachu zijn nu twee jaar verder sinds hun opmerkelijke detectivewerk in de eerste game viraal ging. Ze hebben een behoorlijke reputatie opgebouwd als “grote detectives” en zijn ongetwijfeld veel vaardiger geworden in hun werk. Misschien is dit de reden waarom de gameplay, ondanks dat deze al simplistisch was in de 3DS-game, nu nog eenvoudiger lijkt, als dat mogelijk was. Het is alsof je meeloopt met bijna voor de hand liggende mystery-tropes. Ik bedoel, “de butler heeft het gedaan” is nu een beetje te afgezaagd, toch? Maar je moet jezelf constant herinneren dat dit een kinderspel is. Het is niet de bedoeling om wendingen te creëren die je op het puntje van je stoel doen zitten. Evenmin om complexe verhaallijnen toe te voegen waar een kind gemakkelijk de draad van kwijtraakt. Misschien is het mijn eigen keuze om door het pijnlijk voor de hand liggende drama van het spel heen te zitten, gewoon omdat ik een lichte ontsnapping nodig heb uit de drukte van het echte leven.

Helpende Hand

Hoe eerder je vrede maakt met de overdreven kindvriendelijke toon van Detective Pikachu Returns, hoe gemakkelijker het is om door de hoofdmissies heen te komen. Vooral omdat de gameplay zelf niet anders kan dan op elke beurt een helpende hand te bieden. Elk getuigenis dat je verzamelt tijdens verhoren wordt opgeslagen in een handig detective-dossier. Net als aanwijzingen die je ontdekt door lichtelijk beperkte Pokémon-gebieden te verkennen. En wanneer Pikachu zegt dat het tijd is om het bewijs te deduceren, open je het om betekenis te geven aan wat je tot nu toe hebt geleerd. Om een mysterie op te lossen, krijg je meerkeuzevragen. Maak je geen zorgen, ze zijn te gemakkelijk. En vaak, als je aandachtig bent voor de verhaaldialogen, heb je in een fractie van een seconde een antwoord paraat. Maar als je de dialoog hebt gemist tijdens een koffiepauze, kun je de dialoog misschien oproepen om er doorheen te bladeren. Je kunt ook blijven gokken tot je het goede antwoord hebt, zonder dat er een straf wordt opgelegd. Het is het soort helpende hand dat de essentie van de gameplay wegneemt. Alles wat je doet lijkt zinloos als er geen doel of beloning is om voor te werken.

Uiterlijk en Gevoel

Gezien de zeven jaar tussen de releases, is het onvoorstelbaar hoe Detective Pikachu Returns er slechter uit kan zien dan zijn voorganger, gezien het tijdsverschil. Detective Pikachu op Nintendo 3DS ziet er op de een of andere manier beter uit, of omgekeerd, Detective Pikachu Returns ziet eruit als een game gemaakt voor het 3DS-platform. De visuals zijn verouderd, punt. Vooral in vergelijking met de kwaliteit die we verwachten van Nintendo Switch-avonturentitels. Bovendien missen de personages en NPC’s emotie. Ze zien er bijna levenloos uit, met dezelfde twee basisuitdrukkingen voor elk schokkend, charmant, hilarisch en ander moment dat ze meemaken. Zelfs wanneer ze blij zijn, zien de uitdrukkingen er nauwelijks overtuigend uit, waarbij Tim bijna de hele tijd een hol gezicht heeft. Bovendien, hoe charmant het Pokémon-universum ook is, het lijkt nauwelijks ten volle te worden benut, en dat is behoorlijk jammer. We krijgen niet eens de kans om met het universum te interacteren, in plaats daarvan gebruiken we cursors en menu’s om te manoeuvreren.

Oordeel

Welk oordeel we ook geven, Detective Pikachu Returns is in de eerste plaats gewijd aan een jonger publiek. En dus zal het spelen ervan alleen maar moeten zijn voor het pure plezier van een luchtige, gekke run door de gemakkelijkste avonturengame in recente herinnering. Misschien zullen Pokémon-fans ook veel plezier hebben, aangezien de kern van het game zwaar leunt op de eigenzinnige persoonlijkheid van doorbraakster Pikachu en die van het Pokémon-universum. Maar zelfs met een jonger publiek in gedachten, hadden de visuals en het verhaal een tikkeltje meer vindingrijkheid kunnen gebruiken. Het Pokémon-universum heeft zoveel te bieden op het gebied van charme en persoonlijkheid. Dat ervaren we nauwelijks in de ogenschijnlijk verouderde visuals van de game. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat min of meer is doordrenkt met de trajecten en boog van zijn voorganger van zeven jaar geleden. Iedereen kan gemakkelijk voorspellen wat er gaat komen, wat de gameplay frustrerend maakt voor wie achterblijft. Alle gebreken in overweging genomen, zou Detective Pikachu Returns een verfrissende adem teug kunnen zijn – in de uitverkoop. Voorlopig zullen tienjarigen en jonger, of Pokémon-fans, echter meer waardering hebben voor de humor en Pokémon-aanpassingen.