Coincidences? Recensie (PC)

Coincidences? omarmt het horrorcliché met open armen, met een plot die gebouwd is op de fundamenten van een twijfelachtig goedkoop huis, een ogenschijnlijk normale wereld waar gewone mensen wonen, en een baan die het absolute minimum vereist, maar het grootste van de voordelen biedt. Het lijkt allemaal te goed om waar te zijn, maar diep vanbinnen weet je dat er iets anders is dat zich verbergt in de verborgen clausules van het contract. Iets, ergens, houdt zijn adem in in afwachting van je volgende zet. Is het allemaal een slechte droom, of is het gewoon een toeval?

Als een first-person psychological horror, Coincidences? putt uit dezelfde bron als je typische cult-achtige walking simulator die lichtgewicht gameplay en nauwelijks zichtbare interactieve segmenten heeft. De plot, die meer of minder leunt op je traditionele B-movie horror-tropen, centreert zijn wereld rond de gebruikelijke verdachten—het mysterieuze huis aan de andere kant van de stad dat toevallig een betaalbare prijs heeft en de kans biedt om opnieuw te beginnen in een normale stad. Het begint allemaal daar, niet met de plotselinge dood van een familielid, maar met een anticlimactisch begin, een wankel belofte dat er meer is, en een baan in een lokale winkel.

Het duurt niet lang voordat de wielen loskomen en Coincidences? zijn huid begint af te werpen. Als je begint te vinden en waardeert je geluksstreep als nieuwkomer in een normale stad, nemen je omgevingen al snel een donkerdere toon aan. De bittere waarheid slaat je uiteindelijk als een goederentrein, en voordat je het weet, begin je de puzzelstukjes te verbinden. Geluk, zo blijkt, bestaat niet, en jij, als de eigenaar van dat ogenschijnlijk perfecte huis bij het bos, bent slechts een rookgordijn voor een veel, veel donkerdere realiteit. Het is gewoon je taak om erachter te komen, terwijl de wereld om je heen instort en je op een achtbaan van traumatische ervaringen zet.

Voor het grootste deel speelt Coincidences? uit als je traditionele walking simulator game. Met lichtgewicht gameplaysegmenten die voornamelijk bestaan uit het verkennen van de omgeving, het voltooien van routineklussen in en rond het huis en in de algemene winkel, en het botsen met de bovennatuurlijke gekkigheid die de wereld omhult, voelt het bijna als een thuis weg van huis. Eerlijk gezegd, je hebt dit verhaal eerder gehoord, net als je al in deze contreien bent geweest, ofwel als kampbegeleider of als sociopaat met een masker. De vraag is, hoe vergelijkt Coincidences? zich met andere B-movie horror-games van zijn soort?

Coincidences? doet één ding goed, en dat is de sfeer. Gemengd met zijn visueel aantrekkelijke huid, vindt het een goede balans tussen een natuurlijke horror en een delicaat stuk pulp fictie. Terwijl het nog steeds duidelijk licht is op gameplay, creëert het een ruggengraat die de gebruikelijke aspecten van een memorabele thriller verzorgt, met spanning, drama en de occasionele jump scare om een zwakke plot te ondersteunen. En eerlijk, ik kan de sfeer niet bekritiseren, want het werkt echt wonderen op de geest en geeft je iets om over te schrijven.

Zoals ik eerder vermeldde, is de sfeer en de spanning wat Coincidences aandrijft. Gezien je niet alleen een sombere omgeving hebt om te trotseren, maar ook een entiteit die zich verbergt en je dwingt om de kleinste dingen bij te houden, is de kans dat je een hartslag mist hier extreem hoog. Wanneer het toeslaat, werkt het. Gegeven, het kan beginnen om zijn waarde te verliezen na een tijdje, maar ik zou ook liegen als ik zei dat ik geen aantal vluchtige angstaanvallen heb meegemaakt. In dat opzicht had Coincidences? mij in zijn greep.

Ik zal niet doen alsof alles hier van goud is, want aan het eind van de dag zijn enkele jump scares hier goedkoop. Maar, om credits te geven waar credits toebehoren, is de meeste negentig minuten durende campagne verrassend effectief. Zoals ik al zei, slaat het de spijker op de kop met zijn sfeer, en doet het een opmerkelijke job om je aandacht vast te houden terwijl je langzaam door de bewegingen navigeert en de lijnen in een plausibele vertelling weeft. Voor sommigen zou dit de vraagprijs redelijk moeten maken. Maar voor degenen die een volledig verhaal met uitgebreide wendingen en bochten willen, kan het niet genoeg zijn om aan hun behoeften te voldoen.

Uiteraard, voor een onafhankelijk spel, Coincidences? staat veel hoger dan het gemiddelde, zielloze first-person psychological horror. Met schone visuals, gefundeerde gameplaymechanismen en veel technische verfijning, steekt het uit als een goed afgerond product dat al zijn prioriteiten goed heeft. Zelfs in de kleinste details weet het de leegtes op te vullen. De puzzels, bijvoorbeeld, omvatten een optie die gebruikers in staat stelt om moeilijkere stukken te omzeilen. Het is een kleine functie, maar het draagt bij aan het immersieve gevoel en helpt je natuurlijk om op het juiste spoor te blijven.

Oordeel

Coincidences? probeert B-movie pulp te omarmen in een poging om toevlucht te zoeken in de armen van een vertrouwd concept, met één hand op een voorspelbare plot en de andere op de ader van een echt ongemakkelijke en onrustige ervaring. Daarin zou ik zeggen dat het de juiste balans vindt tussen de twee. Het mag dan geen briljante verhaallijn hebben, maar het houdt zijn eigen als een psychologische horror die je kan laten twijfelen voor negentig minuten of zo. Misschien is dat genoeg om de aankoop te rechtvaardigen. In mijn ogen is het dat, hoewel misschien niet om de redenen waarom anderen geïnteresseerd zouden zijn.

Als alles is gezegd en gedaan, Coincidences? is een absolute blast om door te werken. Terwijl het zwak is in verhaalpunten, levert het alles wat het op de doos toont, inclusief een angstaanjagende gameplay-ervaring, een goede variëteit aan puzzels, en een ton van echt verontrustende jump scares. En laten we eerlijk zijn, als je bent een fan van indie horror-games, zijn dit de dingen die je wilt ervaren. Coincidences? levert gewoon een dienst die je toegang geeft tot de brandstof die je verlangens aandrijft.