BOMBANANA! Recensie (PC)

“Dat kan ik wel met de ogen dicht,” lachte ik, verbaasd over een vriend die was, zoals bleek, blind. “Het zou niet zo moeilijk moeten zijn.” Domweg dacht ik dat het een eitje zou zijn—een bom onschadelijk maken met slechts een paar handschoenen. Maar toen ik op de hete stoel ging, niet als de dove, maar als de blinde “expert” van het gezelschap. Vier minuten later ontplofte de bom, en de bittere smaak van falen sloeg in als een goederentrein. Zoals bleek, zij waren gelijk. Het onschadelijk maken van een bom met een trio van dove, stomme en blinde apen zou geen makkie zijn. Het feit dat een van ons niet eens de cake kon zien, was de eerste rode vlag die we waarschijnlijk hadden moeten opmerken voordat we het contract ondertekenden.

Aanvankelijk dacht ik dat ik de kennis die ik had van Keep Talking and Nobody Explodes kon gebruiken om een bom te onschadelijk te maken en de opschepperij te claimen. Binnen vijf minuten echter werden de voorwaarden veel duidelijker voor het blote oog. Het ging niet alleen om het onschadelijk maken van een bom en het lezen van een handleiding; het was een intensieve teamgerichte oefening die elke vezel van onze collectieve ziel vereiste om te overwinnen. Een blinde aap; een dove aap; en een stomme aap. Het was een recept voor ramp, maar we dachten dat het een gemakkelijke manier was om onze vriendschapskenmerken te combineren. Maar we hadden het mis. Niemand wist wat ze aan het doen waren, en ik was er bijna zeker van dat de blinde aap het spel niet eens speelde, om te beginnen.

Voor het geval je het nog niet doorhad, BOMBANANA! is een coöperatieve game voor drie spelers waarin elke speler—een aap met een last om te dragen, natuurlijk—de kans krijgt om zich met zijn metgezellen te bundelen om een vluchtig raadsel op te lossen. Het val, is echter dat één persoon blind is, een andere doof, en een derde stom. Om het nog erger te maken, krijgt degene die vervloekt is met een gebrek aan zicht de bom, degene zonder een stem is verantwoordelijk voor de handleiding, en de speler die geen oor heeft om te communiceren krijgt de taak om de informatie te vertalen. En ja, het spel vereist dat je als één werkt om de bom succesvol te onschadelijk te maken.

BOMBANANA! is veel dingen, maar een weerspiegeling van drie bekwame leiders is er niet één van. Als iets, is het een pijnlijke herinnering dat zelfs de meest getalenteerde mensen kunnen struikelen als de situatie ver buiten de grenzen van hun verbeelding ligt. Het is geen spel dat je prijst voor het omarmen van je tekortkomingen, maar eerder een komische aangelegenheid die je uitlacht omdat je het probeert. Het maakt niet uit of je de dove, blinde of stomme persoon in de kamer bent, want eerlijk gezegd, niemand heeft de overhand, en iedereen zit op een achterstand. Het blijkt dat een tikkende tijdsbom juist is wat ieders slechtst mogelijke eigenschappen belicht.

Het spreekt voor zich op dit punt, maar BOMBANANA is een absolute nachtmerrie om door te spelen, vooral als je samenwerkt met twee andere vrienden die denken dat ze Bond zijn, maar de vaardigheden en middelen missen om Bond te zijn. Maar dat is eigenlijk waar het spel zijn kracht vindt — als een belachelijk oneerlijke ervaring die koestert het idee om nietsvermoedende slachtoffers door de pers te halen, en hen vervolgens vraagt een wonder te verrichten. Volkomen terecht geeft het spel geen informatie op een zilveren schaal, maar reikt je simpelweg een verzameling bommen, een gids, en een trio van onbekwame primaten die net zo nuttig zijn als een vochtige doek. Irritant genoeg werkt zo’n concept echter wel.

Het doel van het spel is niet al te moeilijk te begrijpen. In feite is het in wezen hetzelfde als Keep Talking and Nobody Explodes, waarbij je een bom moet ontwapenen met behulp van een handleiding. Wat echter dit rampzalige spel onderscheidt van zijn verwanten, zijn de belaste protagonisten. In plaats van, zeg, twee personen—een desktop-bombe-expert en een praktische operator—nodigt het spel drie spelers uit om afzonderlijke rollen te vervullen, die elk hun eigen unieke regels en gebreken hebben. Als blinde speler heb je bijvoorbeeld toegang tot een zwart, kleurloos scherm, terwijl een stomme speler toegang heeft tot de instructies, maar niet met zijn teamgenoten kan praten om hen door de stappen te leiden. Evenzo moet de dove speler, die in wezen de tussenpersoon is, verschillende handgebaren ontcijferen en deze vervolgens doorgeven aan de blinde gebruiker. Het is allemaal een beetje rommelig — maar dat is eigenlijk het punt.

BOMBANANA! vertelt je niet wat je moet doen. In plaats daarvan geeft het je alle informatie, maar biedt het geen idee hoe je alles tot een samenhangend verhaal kunt weven. Het is op zijn minst frustrerend, maar het is ook vreemd grappig, vooral wanneer je je opties afweegt en tot de conclusie komt dat, winnen of verliezen, de kans om het te laten slagen depressief klein is. Maar dat is het punt bij BOMBANANA: het is onverbiddelijk moeilijk, maar toch vermakelijk genoeg om je gedurende lange tijd geboeid te houden.

Naast de eigen bommen en levels bevat het spel ook een volledig aanpasbare suite waarmee je je eigen bommen kunt maken. Net als het basisspel zijn de op maat gemaakte levels even frustrerend, maar ook, vreemd genoeg, ontzettend leuk om hopeloos te verkennen. En ik denk dat dat BOMBANANA, het beste samenvat. Hoewel het een ondraaglijk pijnlijk co‑op spel is, is het er één die maar al te goed weet hoe je je lachspieren moet kietelen. Het kan je laten zweten, laten huilen, en vaak krijg je de drang om levenslange vriendschappen te vernietigen zonder enige reden. Is dat het recept voor een goed spel? Jij beslist. Ik heb niet meer met mijn teamgenoten gesproken sinds de laatste bom ontplofte.

Conclusie

BOMBANANA! voegt een tweede laag toe aan de altijd pijnlijke Keep Talking and Nobody Explodes -formule om zijn eigen doornige, uiterst vluchtige wereld van problematische personages en uitdagingen, bommen en rugpijn veroorzakende curveballs te creëren. Conceptueel is het een nachtmerrie van een spel. Maar vreemd genoeg komt het ook over als een briljante, zij het zeer stressvolle ervaring die even bevredigend als frustrerend is. Misschien is dat wel een goed ding. Is het pijnlijk moeilijk? Ja. Is het oh‑zo‑meer‑achtig en verlegen? Absoluut.