Amnesia: Rebirth Vs Amnesia: The Bunker

Sinds Frictional Games’ Amnesia in 2010 zijn draai heeft gevonden, is het horror-geobsedeerde studio geleidelijk aan een van de beste verhalenvertellers in de industrie geworden. Gezien hun passende gave om de levende daglichten uit hun klanten te schrikken, was het alleen maar natuurlijk dat het team Amnesia: The Bunker volgde, nog een andere inzending in de geliefde anthologie. De vraag is, was het genoeg om Rebirth te overtreffen, of was het een klap in de verkeerde richting voor de gevestigde serie?

Om het eruit te leggen — we houden van bijna elke virtuele rotsspleet en spleet van Amnesia. Met uitzondering van een paar complexe puzzels en wat je hebt, is de saga zelf een krediet voor zichzelf, en eerlijk gezegd, een prima voorbeeld van wat de wereld van survival horror de krachtigste maakt die het is. Maar terugkerend naar de oorspronkelijke vraag van welke van de laatste twee inzendingen in de tijdlijn beter is — hier is wat we denken.

Wat is Amnesia: Rebirth?

Zonder een klein beetje achtergrond om de infrastructuur uit te leggen, is het bijna onmogelijk om iemand te overtuigen om Amnesia: Rebirth (of enig spel, voor dat matter) te kopen zonder zelfs maar met zijn ogen te knipperen. Dus, om het beeld te schilderen en context te bieden, zullen we doorgaan en het uiteen zetten. Wat is Amnesia: Rebirth, en hoe verbindt het zich met enige van de andere hoofdstukken, als er al een zijn?

Om je een beeld te geven, Amnesia: Rebirth is niet geassocieerd met Amnesia: The Dark Descent of A Machine for Pigs. Integendeel, het heeft zijn eigen originele verhaal — een verhaal dat zijn focus legt op de Franse ingenieur Tasi, een amnesiepatiënt die, na het ontwaken uit het wrak van een vliegtuigcrash in de Algerijnse woestijn, de taak heeft om de geheimen van haar verleden te ontrafelen. Met niet meer dan een oud relikwie bekend als het Traveler’s Amulet — een talisman dat haar toestaat om tussen de echte wereld en een vreemde wereld te bewegen — moet Tasi niet alleen een ontsnapping uit de woestijn vinden, maar ook de oorsprong van het steeds groter wordende mysterie met betrekking tot het relikwie. Zware dingen.

Amnesia: Rebirth draait allemaal om het behouden van die altijd aanwezige Angstfactor — een functie die, net als in eerdere afleveringen, opspelt als je te diep in het donker rondwandelt en jezelf blootstelt aan verontrustende gebeurtenissen. Als je te diep in het donker gaat en alle opties uitput, is het eigenlijk spel voorbij. Er is geen gevecht, noch zijn er baasgevechten — alleen stealth, die, tenzij strategisch gebruikt, je op een eenrichtingskaartje naar een vroeg graf zal sturen. Het is Amnesia 101, en het bouwt op zijn eerdere iteraties verrassend goed, alles in aanmerking genomen.

Wat is Amnesia: The Bunker?

Amnesia: The Bunker spin een ander origineel verhaal, een dat zijn spelers transporteert naar een geheel andere tijdperk en setting. Als Franse soldaat in het midden van de Eerste Wereldoorlog, bevind je je in een schijnbaar verlaten bunker — een ondergrondse vesting die toevallig de thuisbasis is van een zwervend wezen op zoek naar bloed. Met de ingang ingestort en alle kameraden dood of allang weg, moet je een plan van actie samenstellen, voor de generatoren opgeven en de bunker donker wordt.

Het primaire doel in Amnesia: The Bunker is om de twee items te vinden die nodig zijn om de uitgang te graven: dynamiet en de ontsteker. Maar er is een addertje onder het gras. Het blijkt dat verschillende puzzels en haal-opdrachten deze items verbergen, terwijl een giftig beest door de gangen dwaalt in een poging om je vooruitgang te stoppen. Aan de beurt voor de trial en error-montage!

Gameplay

Gameplay-wise, beiden Rebirth en The Bunker een vergelijkbaar blauwdruk, in de zin dat het grootste deel ervan stealth-georiënteerd is. Alleen, je taken bestaan meestal uit het vinden van een betrouwbare lichtbron en het leren om tussen punten van interesse te tiptoen terwijl je conflicten vermijdt. Dit is een traditioneel Frictional Games-formule, en het is de serie’s go-to-concoctie geweest sinds The Dark Descent voor het eerst in 2010 debuteerde.

Het echte verschil dat Rebirth en The Bunker uit elkaar zet, is de keuze van tools; wapens en de optie om met je doelen te engageren zijn alleen beschikbaar in de laatste. Gewapend met een revolver en een set granaten, is er een kans om de antagonist te saboteren, terwijl Rebirth je keuzes beperkt en je aanraadt om een stealthy benadering te gebruiken op de meeste, zo niet alle, gelegenheden.

En dan is er Angst, een mechanisme dat, voorafgaand aan de release van The Bunker, een van de serie’s kernfuncties was. Dit is geen issue om te overwegen in de laatste aflevering, wat betekent dat je rond kunt gaan zonder het risico te lopen je verstand te verliezen onderweg. Niet dat je op zoek moet gaan naar problemen, houd er rekening mee.

Wat de verhaallengte betreft, is The Bunker aanzienlijk korter dan Rebirth, met een solide twee of drie uur, plus of min. Dat gezegd hebbende, als je een allesomvattende Amnesia-kenner bent, dan zou een gemiddelde run je ongeveer twee tot drie uur moeten kosten.

Uitspraak

Als alles is gezegd en gedaan, kunnen we allemaal het erover eens zijn dat, als het gaat om survival horror, minder meer is. Of tenminste, minder van een bepaald onderdeel, bijvoorbeeld de voorhoofd-bezorgende puzzels, wordt als meer beschouwd, als het maar de speler niet afleidt van het eigenlijke verhaal. Dit is het geval met The Bunker — het reduceert de langdurige puzzelsegmenten en kiest in plaats daarvan voor rauwe, ongefilterde survival horror, en het maakt het beste van wat het heeft in de paar uur dat het heeft.

Mechanisch gezien zijn beide games één en hetzelfde, meer of minder. Er is stealth — en veel ervan. Het enige dat The Bunker van Rebirth scheidt, is zijn craftsysteem en een kleine snuf combat. Dat gezegd hebbende, dragen geen van deze een enorme hoeveelheid bij aan de algehele gameplay, dus de illusie dat het iets anders is dan een inzending in de Amnesia-anthologie is naast niet-bestaand. En eerlijk gezegd, dankzij de mogelijkheden van next-gen-hardware, is The Bunker in staat om niet alleen volledig gebruik te maken van deze introductie-assets, maar ook de oude te vernieuwen om iets slightly meer levendig en immersief te maken.

Hoe dan ook, het komt allemaal neer op de horror — de mogelijkheid om ons zinloos bang te maken. In dat opzicht pakken beide inzendingen een klap, tienvoudig. Dat gezegd hebbende, vanwege het overmatige aantal puzzels en langdurige teksten en cutscenes, is het moeilijk om Rebirth aan te bevelen aan iemand die vastbesloten is om iets te spelen dat een beetje meer A-tot-B is. Als je het echter niet erg vindt om je hersenen te breken over een reeks puzzels — dan is Rebirth een prima keuze. Voor alles anders, zoek je toevlucht in The Bunker, elke keer.

Dus, wat is jouw mening? Verkies je The Bunker boven Rebirth? Laat ons weten wat je voorkeur is op onze socials hier.