Onverslaanbare Review (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Het vergt oefening om goed te worden in ritme-spellen. Laat niemand je iets anders vertellen. Die coördinatie, uithoudingsvermogen en snelheid die je ziet bij de beste gamers, is voor het grootste deel niet van nature. Dus je kunt altijd op elk moment beginnen met ritme-spellen. En de laatste toevoeging aan de groep is Onverslaanbaar.

Dit is een unieke uitdaging, moedig, kleurrijk en met een charmant ’70er jaren anime-esthetiek. Het combineert 2D gestileerde anime-personages en 3D-omgevingen om je iets echt adembenemends moois te geven. Maar is het perfect? Het verhaal, of de gameplay? De gameplay is zeker het middelpunt van de aandacht, en het moet je vasthouden om terug te keren voor meer runs.

In onze Onverslaanbaar review, zullen we alles onderzoeken wat het te bieden heeft en of het allemaal de moeite waard is.

Een Wereld Waar Muziek Illegaal Is

Tot mijn verbazing, Onverslaanbaar heeft inderdaad een verhaal. En een behoorlijk diepgaand verhaal ook. Niets overhaast of in het wilde weg toegevoegd. Als het al iets doet, dan is het dat het soms een beetje kan slepen met zijn lange cutscenes en dialogen. Maar het wordt nooit irritant of saai. En dus blijkt het de moeite waard om te volgen.

Kort en bondig, Onverslaanbaar‘s verhaal is een diepgaand verhaal. Het heeft veel herkenbare en emotionele thema’s dan je aanvankelijk zou verwachten. Het punt is dat het niet alles meteen weggeeft. Je kunt zelfs een beetje in de war zijn in het begin. Maar gaandeweg krijg je antwoord op je vragen. Sommige leiden tot meer vragen. Maar je bent altijd betrokken en wilt naar het einde toe.

De prachtige, met de hand getekende, retro-anime-wereld waarin we ons bevinden, heeft muziek verboden. Wat?! Je kunt niet eens in de douche neuriën, want de politie zal je arresteren en in de gevangenis gooien. Een wanhopige tijd, inderdaad, voor alle muzikanten. Beat, Quaver, Treble en Clef komen samen om een band te vormen. En problemen volgen als de politie aanvalt. Maar er is nog een sinistere vijand, de Stilte, die ik voor je zal laten ontdekken.

Een Leuke Rondleiding

Over het algemeen is het een behoorlijk fatsoenlijk verhaal over rebellen, die, zoals je zou verwachten, leuk en met een knallende stijl en personages zijn. Hun persoonlijkheden en gepraat zijn de stof die het verhaal bijeenhoudt, zelfs als het soms wat opgeblazen en overbodige uitleg toevoegt. Je bent echt geïnteresseerd en, verdomme, zelfs aan het juichen voor deze groep misfits die proberen het systeem omver te werpen en muziek terug te brengen naar zijn rechtmatige plaats in de harten van de mensen.

Het is een hartverwarmend verhaal dat humor op een leuke manier combineert met serieuzere thema’s van het vinden van je stem. Van zelfontdekking en omgaan met persoonlijke strijd en trauma. Verbazingwekkend diepgaand en kan je opvangen met enkele verhuivende verhalen. Ondertussen vertegenwoordigen de HARM-politie de autoritaire regel. En het verhaal gaat verder met het aanpakken van hun controle, waarvan sommige je relevant kunnen vinden voor onze wereld.

In het centrum van alles staat muziek. Dit is het wapen dat de band gebruikt om de controle omver te werpen. Het is het middelpunt van het conflict en integreert goed met de illegale concerten die de band geeft. En als de politie en de Stilte de party verstoren, zwelt de muziek met emotie. Tijdens de gevechten, rolt het op, brandstof voor de woede tegen de onderdrukkers. Het combineren van muziek en verhaal is altijd de norm geweest, maar in Onverslaanbaar, is de uitvoering diepgaand en emotioneel op manieren die door je ziel snijden.

Muziek Ontmoet Gevecht

Als je niet bezig bent met het ontcijferen van geanimeerde cutscenes en dialogen, ben je aan het verkennen. Onverslaanbaar ziet er niet alleen scherp en schoon uit. Het is ook gedetailleerd met gevarieerde plaatsen. Maar het verkennen is niet zo open of uitgebreid. Het meeste wat je doet, is praten met excentrieke personages en zijmissies voltooien. Je kunt ook minigames spelen, van honkbal tot barman, die op ritme gebaseerd zijn.

Hoe dan ook, als die afleiding voorbij is, ga je naar de gevechtssecties. Deze zijn georkestreerd als muzikale optredens waar het podium zowel het optreden als het slagveld is. De politie en Stilte-monsters zijn je vijanden, en je valt aan en verdedigt jezelf via ritme-gebaseerde gevechten.

De besturing gebruikt twee knoppen voor je linker- en rechterkant. Politie en monster-vijanden komen van beide kanten. Je taak is om de knop in te drukken op het ritme van de muziek om ze neer te halen. Maar natuurlijk is het complexer dan dat. Je kunt rondlopen, dus je bent niet altijd statisch. Bovendien heeft elke kant twee banen: boven en onder. En als de politie en monster-vijanden langs de banen vliegen, hebben ze verschillende noten.

Een basisnoot heeft alleen een enkele knopdruk nodig. Maar je kunt noten krijgen die het indrukken van beide knoppen tegelijk vereisen, dubbelklikken op de knoppen en spammen van de knoppen (leuk, o, leuk). Of je kunt de noten helemaal ontwijken. Deze zijn gewoon om extra uitdaging toe te voegen die concurreert met de beste ritme-spellen, die typisch vier banen hebben.

Bovendien kun je altijd de nummers en de moeilijkheidsgraad aanpassen. Deze kunnen aanvallen versnellen, camerabewegingen veranderen, meer noten toevoegen enzovoort. Als de knopindeling verwarrend wordt, kun je deze ook aanpassen, van richting omhoog en omlaag, of ze opnieuw toewijzen.

Op Het Ritme Van De Muziek

Behalve de verhaalmodus, voegt Onverslaanbaar een arcade-modus toe. Dit is gewoon ritme-gebaseerde uitdagingen. Het is waarschijnlijk waar fans van ritme-gebaseerde spellen rechtstreeks naartoe gaan. En gelukkig komt het met veel fantastische, vangende muziek. De soundtrack is behoorlijk gevarieerd, van garage-rock tot soulvolle grooves en melodieën. Het bevat 100% originele tracks uit het verhaal, maar ook remixen, met gevarieerde artiesten, instrumenten, akoestiek en samenwerkingen. Ik betwijfel of je een favoriete album mist om naar te luisteren, terugkerend, keer op keer. Het is jammer dat er nog geen OST buiten het spel is.

De muziek is een van de functies die mensen het eerst aandacht trok. Alleen uit de trailer was het al een knallende compositie die zich vertaalt naar de arcade-modus. En van hieruit kun je een hap nemen van wat je wilt. Of het nu energierijke muziek is die je handpalmen doet zweten, atmosferische soorten die je vertragen, of specifieke, volledige tracks die je gewoonweg wegblazen. Met dit soort spellen, natuurlijk, is niet elk stuk vangend. Sommige kunnen zelfs herhalend of mogelijk irritant zijn na meerdere speelsessies.

Gelukkig heb je 70+ originele nummers. Maar zelfs dan zijn er uitdagingen die je kunnen gebruiken om je interesse opnieuw aan te wakkeren. Als het verslaan van je eigen high scores je gaat boeien, is er een wereldwijde leaderboard om jezelf mee uit te dagen. Of je kunt specifieke uitdagingen najagen die je precisie en timing testen. In ruil daarvoor krijg je spannende unlocks die je belonen met nieuwe nummers en cosmetica.

Een Paar Dingen Om Op Te Letten

Slechts een paar kleine problemen. Geanimeerde cutscenes en dialogen kunnen soms te snel afkappen. En het kan je overvallen als gevechtsignalen binnenkomen. Soms kan het een beetje hobbelig en opvallend genoeg zijn om je ervaring te verstoren. Als dialoog en spraaklijnen overlappen, kunnen ze ook afleiden van de ervaring en de onderdompeling.

Het is jammer dat de arcade-modus één podium gebruikt, terwijl de muzikale optredens in de verhaalmodus gevarieerde podia hebben. Anders zien de visuals er scherp en schoon uit. En het verhaal is goed geschreven en verteld, meestal.

Conclusie

Ik denk dat het ritme-gebaseerde gedeelte van Onverslaanbaar zijn sterkste pilaar is. Het gebruikt een eenvoudig besturingssysteem en bouwt daarop met gevarieerde noten en moeilijkheidsgraden. Ongeacht waar je bent in je reis met ritme-gebaseerde spellen, Onverslaanbaar heeft open armen voor je. Het creëert een sterke soundtrack waar je niet omheen kunt, en moedigt je aan om je vaardigheden te scherpen met zijn uitdagingen en extra lagen van complexiteit.

Maar het verhaal ook, verrast met zijn diepgaande en emotionele thema’s. Het cast een groep misfits die herkenbaar zijn in hun persoonlijke strijd en reis om hun stem te vinden. In een wereld waar muziek illegaal is, vormt de cast een band en toont ons de kracht van muziek, hoe het emotie oproept via het verhaal, maar ook op het slagveld. Onverslaanbaar‘s muziek, thema’s en gevechten zijn zo mooi met elkaar verweven op manieren die zo ontroerend zijn en een blijvende indruk achterlaten.