Κριτική του You Know the Drill (PC)

Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να επαναλάβω τις παλιές συνήθειες με το You Know the Drill. Με ένα τρόπο που ήταν και πάλι πικρό, γνώριζα την προβληματική διαδικασία, όπως και γνώριζα πώς θα αντιδρούσε η γη μετά από ένα αρκετό χρόνο χάραξης μέσω的大量 ορυκτών. Στην πραγματικότητα, κατάλαβα το παιχνίδι πριν ακόμη φτάσει στο ραντάρ. Όπως το A Game About Digging a Hole, Backyard Digger, ή iDigging, γνώριζα ότι, πριν μπορέσω να δω την γη και να σκαλίσω τις πέτρες, η αποστολή θα αποτελούσε κυρίως την εκχέρσωση διαφόρων ορυκτών, την αναβάθμιση εργαλείων και τη συλλογή φυσικών σπανίων για να τα μετατρέψω σε εξέχουσες πέτρες. Αυτό ήταν σαφές. Ελπίζω μόνο ότι είχε κάτι περισσότερο να προσφέρει παρά μια απλοποιημένη εκδοχή ενός κοινού ορυκτού παιχνιδιού.

You Know the Drill έτυχε να τηρήσει την υπόσχεσή του χωρίς να χρειαστεί να κουνήσει το βλέμμα του. Από την αρχή, φαινόταν σχεδόν πολύ πρόδηλο, ότι η γενική πρόθεση του παιχνιδιού ήταν να, καλά, σκαλίσω. Και σε κάποιο βαθμό, αυτό ήταν όλο: οδηγώντας ένα τρυπάνι μέσα από ένα λαβύρινθο λάσπης και σκουρόχρωμης γκρίζας μάζας, και αναζητώντας ορυκτά για να τα φέρω πίσω σε einen πίνακα αναβάθμισης. Μια χούφτα βράχων και βυθισμένων σπανίων αργότερα, και θα άνοιγε ένα σημείο στο δέντρο—ένα προνόμιο, αν θέλετε, που θα μου έδινε την ευκαιρία να βελτιώσω τις ικανότητές μου στη μεταλλουργία, καθώς και να συλλέξω ακόμη μεγαλύτερα ορυκτά. Ήταν προβλέψιμο, αλλά και παραξεναίως ικανοποιητικό. Το τρυπάνι θα έπαιρνε τις δοντιές του στο έδαφος, και εγώ, ως ο κούκλος, θα έβγαζα τα ορυκτά και θα επαναλάμβανα την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά. Ομολογουμένως, άφηνε πολύ να επιθυμείται, αλλά επίσης κατάφερε να κατευνάσει μια ορέξη για λιμναία έκφραση και σταδιακές αλλαγές.

Σε κανένα σημείο δεν έμεινα πραγματικά έκπληκτος από το You Know the Drill. Με μια ελάσσων αισθητική και ένα στυλ παιχνιδιού arcade, δεν έκανε καμία πραγματική προσπάθεια να με κρατήσει σε αναμείνα για το ταξίδι. Αντίθετα, μου έδωσε τα απαραίτητα—ένα τρυπάνι και πολύ έδαφος—και με οδήγησε στον δρόμο. Όπως η ονομασία του το έδειχνε ανοιχτά, η έννοια ήταν οικεία—εύκολη, ακόμη. Τα ορυκτά θα ξεκλείδευαν αναβαθμίσεις εργαλείων, και οι αναβαθμίσεις θα συσσωρευόταν συχνά σε μεγαλύτερη απόδοση, και così κ.λπ. Και να είμαι ειλικρινής, ήταν πολύ διασκεδαστικό, σε ένα σχεδόν πιθηκώδες νόημα του λόγου. Ικανοποιητικό, αλλά ποτέ του παραμυθένιο.

Φυσικά, το ίδιο το παιχνίδι δεν χρειαζόταν πολλή στρατηγική σκέψη ή προγραμματισμό για να το κατακτήσω. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία της εκχέρσωσης του εδάφους και της συλλογής ορυκτών ήταν μια απλή και συχνά ανοηλή άσκηση που, ευθέως, δεν χρειαζόταν να εξηγηθεί. Σε meisten περιπτώσεις, θα έπαιρνα και θα έβγαζα το έδαφος, θα σκαλίζα τις πέτρες και άλλα υλικά, και στη συνέχεια χρησιμοποιούσα την απόδοσή μου για να κάνω τρύπες σε ένα ψηλό δέντρο αναβάθμισης. Όσο περισσότερο έσκαβα, καλύτερη ήταν η αναβάθμιση.

Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, υπάρχει ένας αγοράς για παιχνίδια σαν το You Know the Drill. Δεδομένο, ότι ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία—ένα πεδίο που, αν δεν ενδιαφέρεστε για παιχνίδια με σατανική προοπτική και σταδιακές γαντζωσιές, πιθανότατα δεν θα απολαύσετε για περισσότερο από τα αρχικά δέκα πέντε λεπτά, μερικά. Το ζήτημα εδώ είναι ότι, όπως και τα υπόλοιπα παιχνίδια της ίδιας κατηγορίας, το You Know the Drill είναι πολύ ένα παιχνίδι που πρέπει να περάσετε αρκετό χρόνο μαζί του για να το απολαύσετε. Όπως είναι ένα είδος μονοτονικού εγχειρήματος, μπορεί συχνά να πάρει πολύ χρόνο πριν μπορέσετε να δείτε αυτή τη γλυκιά, γλυκιά νεκτάρ που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια. Είναι η υπομονή να χτυπήσετε αρκετά σημεία στο μονοπάτι αναβάθμισης, που είναι το δύσκολο μέρος.

Χωρίς να προσπαθώ πολύ να σπάσω τη φούσκα σας, θα πω ότι, όσον αφορά τα σταδιακά ορυκτά παιχνίδια, το You Know the Drill δεν είναι ένα που θα φαίνεται να έχει πολύπλοκη πολυπλοκότητα ή οτιδήποτε που είναι ακόμη τεχνικό. Να είμαι ειλικρινής, είναι τόσο απλό όσο τα ορυκτά παιχνίδια έρχονται, στο ότι δεν σας βάζουν την τάση να σας ρίχνουν εξωραϊστικές επιδράσεις στο λαιμό σας ή οτιδήποτε ενθουσιώδες. Αντίθετα, επιλέγει να κρατήσει τις βασικές, με ένα τρυπάνι, έναν φαινομενικά ατελείωτο διάδρομο εδάφους, και ένα ενοχλητικά ικανοποιητικό κύκλο παιχνιδιού που μπορεί να σας αφήσει να θέλετε περισσότερα από τις ορυκτές του πλούτη. Αλλά, και πάλι, αυτό είναι όσο πολύ προσφέρει.

Αν είστε φαν των ορυκτών παιχνιδιών, τότε υπάρχει μια καλή πιθανότητα ότι θα απολαύσετε την εκχέρσωση των ορυκτών από αυτήν την ιδιαίτερη μερίδα. Όμως, να πω ότι υπάρχουν καλύτερες εναλλακτικές για αυτό το είδος δουλειάς, και να μην αναφέρω ορυκτά παιχνίδια που τολμούν να σκαλίσουν λίγο πιο sâu στα ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα της υπόγειας κουλτούρας. You Know the Drill, όσο ενοχλητικά ικανοποιητικό κι αν είναι, δεν κάνει ακριβώς το ίδιο σε πολλά από τα προαναφερθέντα θέματα, δυστυχώς. Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως, αλλά πουθενά κοντά इतनές φορές όσο θα μπορούσε.

Μην με λάθετε, υπάρχει ένα διασκεδαστικό ορυκτό παιχνίδι εδώ, παρά το γεγονός ότι δεν προσφέρει απαραίτητα κάτι περισσότερο σε ένα σχέδιο που είναι ήδη σε θέση. Ως μια απλούστερη, μερικά συμπιεσμένη εκδοχή ενός κουλτ αγαπημένου, φαίνεται να κάνει τη δουλειά. Ωστόσο, να το ονομάσω το καλύτερο ορυκτό παιχνίδι που να βγει από κάτω της επιφάνειας μπορεί να είναι μια μικρή υπερβολή.

Επίλογος

You Know the Drill μπορεί να αποτύχει στην αρχιτεκτονική υπεροχή και μια ενδιαφέρουσα λαβυρινθική αίσθηση, αλλά κάνει καλά με την υπόσχεσή του να προσφέρει ένα καθαρό, ικανοποιητικό και διασκεδαστικό σταδιακό ορυκτό εγχείρημα που μπορεί και πιθανότατα θα απολαύσει η δημογραφική. Μπορεί να μην είναι ένα αριστούργημα, αλλά κάνει τη δουλειά με τα εργαλεία και τα ορυκτά που έχει στη διάθεσή του. Να είμαι ειλικρινής, δεν μπορείτε να ζητήσετε κάτι περισσότερο από αυτό.

Να αναφέρουμε το προφανές, τα ορυκτά σίμς είναι, δυστυχώς, ένα δαχτυλίδι στο νερό σε αυτήν την ηλικία, και επομένως οι πιθανότητες του You Know the Drill να απολαύσει το όλο συλλογικό είναι καταθλιπτικά λεπτές. Ωστόσο, δεν μπορούμε να मददούμε αλλά να παραμελούμε, γιατί όπου υπάρχουν ορυκτά για να εξορύσσονται και πέτρες για να συλλέγονται, υπάρχει συνήθως ένας προοπικός που θα δώσει ένα αριστερό πόδι για να κρατήσει ένα τρυπάνι, ένα κενό, ή, σε αυτήν την περίπτωση, ένα τρυπάνι.