Κριτική του Limbo (Xbox, PlayStation, Switch & PC)

Χρειάζεται πολύ περισσότερο από ένα σκληρό άλογο για να δημιουργηθεί ένα αριστούργημα· απαιτεί τέλεια εκτέλεση, ακριβή χρονισμό και λεπτές ενδείξεις που χτυπούν ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή. Το να διηγηθείς μια ιστορία με χίλιες λέξεις είναι ένα πράγμα, αλλά να φτάσεις στο ίδιο συμπέρασμα χωρίς ούτε μια ψίθυρο είναι μια δεξιοτεχνική τέχνη, και μια που μόνο λίγοι έχουν καταφέρει να καταλάβουν. Limbo, για παράδειγμα, είναι ένα παιχνίδι που ξεχωρίζει με πολλούς τρόπους, καθώς αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα του πόσο πολλά μπορείς να πετύχεις με τόσο πολύ, πολύ λίγο. Δεν χρειάζεται να σου διδάξει τη ορολογία, ούτε χρειάζεται να στήσει δεκαοκτώ δοκούς στήριξης για να χτίσει μια γέφυρα. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται μόνο ένα μέσο για να μεταφέρει ένα σύντομο μήνυμα και μια πλατφόρμα για να συνδεθεί με το κοινό.

Limbo δεν είναι παιχνίδι που να λούζει λέξεις ή να σε παίρνει σε μια άγρια βόλτα μέσα από τις στάχινες συνοικίες του καθαρτηρίου. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν το είδος του παιχνιδιού που αποκαλύπτει περισσότερα από τα βασικά μιας πλατφόρμα-παζλ με οριζόντια κύλιση. Με ελάχιστο ή καθόλου πλαίσιο για να πλαισιώσει το σκιώδες βασίλειό του, επιλέγει απλώς να ακολουθήσει το σιωπότερο μονοπάτι—τη διαδρομή που προτιμά τη σιωπηλή αφήγηση, περιστασιακές ηχητικές ενδείξεις και ελαφρά παζλ που συχνά κορυφώνονται σε μια τόσο αναγκαία στιγμή a-ha . Δεν σου λέει ποιος είσαι, και δεν σου λέει πού πηγαίνεις. Αντίθετα, σε ρίχνει στη σιλουέτα ενός νεαρού αγοριού και σου λέει να κινείσαι αργά προς τα δεξιά, μέσα στην ομίχλη, προς έναν προορισμό της δικής του επιλογής.

Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει το Limbo από το μέσο παιχνίδι-παζλ είναι η καταπιεστική του ατμόσφαιρα. Αντί να βασίζεται σε κλισέ ή στο συνηθισμένο θέμα του κολάσματος, επιλέγει να υφαίνει την ουσία του με αδιαφανή στοιχεία, σκοτεινά υπόβαθρα και ελαφριές νήματα υποσυνείδητου τρόμου. Δεν είναι ένα παιχνίδι που αμέσως μετατρέπει έναν αδύναμο σε ήρωα, αλλά ένα που αναγκάζει να πιστέψεις ότι είσαι άσκοπα ανίκανος, και ότι ένα μικρό ρεύμα αέρα θα σε ρίξει. Δεν έχεις κανέναν φίλο, και ό,τι συναντάς είναι είτε νεκρό είτε ηθικά διεφθαρμένο. Και πάλι, δεν σου λέει γιατί είσαι παγιδευμένος στα φαινομενικά ατέλειωτα λάκκους του καθαρτηρίου· σου λέει απλώς να συνεχίσεις να προχωράς.

Θα έλεγα ψέμα αν έλεγα ότι το Limbo δεν έχει το δίκαιο του μερίδιο από κουραστικές στιγμές. Τα παζλ, για παράδειγμα, σπάνια έχουν λογική, και συχνά απαιτούν να δοκιμάσεις τα νερά πριν πάρεις τελική απόφαση. Π.χ., αν αποφύγεις με επιτυχία ένα πέφτοντας αντικείμενο, μπορεί να κάνεις ένα ακόμη βήμα και ξαφνικά να βρεθείς μπροστά σε μια ελατηριδική παγίδα αρκούδας. Σε άλλο σημείο, μπορείς να εκτελέσεις το τέλειο άλμα, μόνο και μόνο για να προσγειωθείς σε ένα ηλεκτροφόρο φράχτη. Το νόημα είναι ότι το Limbo δεν είναι παιχνίδι που σου δείχνει το δρόμο μπροστά, παρόλο που είναι ένα παιχνίδι πλατφόρμας με οριζόντια κύλιση με ελάχιστες ή καθόλου μηχανικές για να μάθεις ή να κυριαρχήσεις. Θα θαπεθάνεις, και θα βρεθείς συχνά ξανά στο ίδιο πρόβλημα. Είναι αδιαμφισβήτητα εκνευριστικό, όμως σχεδιάστηκε ώστε να νιώθεις ακριβώς τόσο ικανοποιημένος όταν τελικά κατακτήσεις κάθε εμπόδιο.

Ενώ το Limbo είναι ένα σχετικά σύντομο παιχνίδι με μόνο μια μικρή δόση παζλ και ακολουθιών δράσης, είναι ένα παιχνίδι που καταφέρνει να αποδείξει ένα σημείο — ότι το λιγότερο είναι περισσότερο, και ότι μπορείς ακόμα να μεταδώσεις το ίδιο μήνυμα με ελάχιστο ή καθόλου περιττό ή πλαίσιο. Σε αντίθεση με το τυπικό RPG όπου θα έφτανες φυσικά στον τελικό προορισμό με πιο καθαρή εικόνα της πλοκής, των χαρακτήρων και του ηθικού, το Limbo μπορεί να προσφέρει μια εμπειρία εξίσου προβληματιστική, παρόλο που παρέχει ελάχιστη ή καθόλου γνώση για τον κόσμο ή τους κατοίκους του, το κίνητρό του ή την προέλευσή του. Απλώς, επιλέγει να κρατήσει τα στολίδια και τις κορδέλες στο ελάχιστο, και αντίθετα προτιμά να σε αφήσει στο σκοτάδι, θέτοντας ερωτήματα που, ειλικρινά, δεν θα απαντηθούν ποτέ . Οι τίτλοι κυλούν τελικά, όμως δεν έχεις μεγαλύτερη κατανόηση για το πώς έφτασες στο τελικό εμπόδιο από την αρχή.

Σε συνδυασμό με τη μελαγχολική του γοητεία, τις ανατριχιαστικές εικόνες και τα αξέχαστα παζλ, το Limbo αποπνέει ως ένα πραγματικό μοναδικό κομμάτι που χρειάζεται να επανεξεταστεί ξανά και ξανά, έστω και μόνο για να κατανοηθεί η ουσία του από εντελώς αντίθετες προοπτικές. Πάνω απ’ όλα, είναι ένα παιχνίδι που θα θυμηθείς, παρόλο που δεν το περνάς πολύ χρόνο μαζί του. Αλλά αυτό είναι κάτι που το κάνει καλά — σου δίνει μικρά κομμάτια πληροφορίας για να το θυμάσαι. Η συνάντηση με το αράχνη· οι φυγόδρες νέοι· και η βόλτα με το τρένο ορυχείου μέσα από το κάρβουνο‑καλυμμένο εσωτερικό ενός λυπηρού καθαρτηρίου. Όλα αυτά συνθέτουν ένα λαμπρό, αν και σύντομο ταξίδι που, όπως δεν είναι έκπληξη, είναι πολύ διασκεδαστικό να το περπατάς προσεκτικά σε ένα κρύο απόγευμα.

Συμπέρασμα

Limbo παρέχει ένα μάθημα δεξιοτεχνίας στον υποσυνείδητο τρόμο, με μια βαθιά καταπιεστική ατμόσφαιρα, μια σκοτεινή αίσθηση απομόνωσης, και ένα αδιαφανές μονοπάτι ελαφρών παζλ και παράξενων ενοχλητικών αντιπαραθέσεων που συχνά σε αφήνουν απελπιστικά μόνο, ανίσχυρος, και χωρίς φάρο φωτός για να υπογραμμίσει το ασημένιο χνάρυ στο άκρο του επικίνδυνου καθαρτηρίου του. Παρά το σύντομο του μήκος και την έλλειψη συμβατικού λουρί για να το ενώνει, αφήνει μια ισχυρή εντύπωση που παραμένει στο μυαλό σου μακρύς χρόνος μετά την τελευταία του κύλιση. Μερικά με απογοητευτικά οπτικά, καλά ρυθμισμένες ηχητικές ενδείξεις και μεγάλη συμβολική βάθος, το Limbo συνεχίζει, όχι ως φάντασμα, αλλά ως αθάνατη δύναμη στο σκοτάδι.