5 Παιχνίδια Ανοιχτού Κόσμου που Απλώς Δεν Πέτυχαν

Φαίνεται πως τα βιντεοπαιχνίδια ανοιχτού κόσμου είναι αυτό που κάθε προγραμματιστής και το θυγατρικό του στούντιο προσπαθεί να παράγει αυτές τις μέρες. Βγάζει νόημα, υποθέτω, αφού διαθέτουν πολύ περισσότερη δύναμη από ένα συνηθισμένο γραμμικό παιχνίδι. Κι όμως, μόνο και μόνο επειδή είναι εξαιρετικά δημοφιλή, δεν σημαίνει ούτε για μια στιγμή ότι είναι πάντα καταδικασμένα να κερδίσουν τα οφέλη από την προσπάθεια να γίνουν ένα. Το απλό γεγονός είναι, τα παιχνίδια ανοιχτού κόσμου δεν είναι πάντα τόσο εντυπωσιακά. Και ειλικρινά, έχουμε δει αρκετές άψυχες ερήμους με ελάχιστες ή καθόλου ελκυστικές ιδιότητες να τις χαρακτηρίζουν. Τα πέντε που μας απογοήτευσαν εντελώς, όμως, ξεχωρίζουν σαν πληγές όταν τοποθετούνται δίπλα στα υπόλοιπα παιχνίδια του ανθισμένου είδους. Αλλά ποια είναι, και τι τα κάνει τόσο άθλια σε σύγκριση με άλλα, πιο επιτυχημένα παιχνίδια της αγοράς; Λοιπόν, να πώς τα βλέπουμε εμείς.

5. Dynasty Warriors 9

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που έκανε η Omega Force με το Dynasty Warriors ήταν να το κάνει ανοιχτού κόσμου. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, καταλάβαμε γιατί επέλεξε να ακολουθήσει τέτοια πορεία, αφού τα προηγούμενα κεφάλαιά του είχαν κολλήσει σε έναν μονότονο στυλ αρένας. Ωστόσο, η έλλειψη εμπειρίας της στη δημιουργία ευρύτερων χαρτών είναι αυτό που δυστυχώς κατέληξε να λερώσει τη φήμη της σειράς. Γιατί; Λοιπόν, επειδή ο κόσμος της ήταν σχεδόν εντελώς άδειος από οποιαδήποτε ελκυστικές ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Η άγονη έρημος που κατέληξε να είναι η Κίνα ήταν, ειλικρινά, ένα από τα πιο βαρετά και άνευ συναισθημάτων μέρη για να τοποθετηθεί η ιστορία του Μυθιστορήματος των Τριών Βασιλείων. Τα πεδία μάχης ήταν συμπιεσμένα και στερημένα από οποιοδήποτε γνωστό ορόσημο, και οι περιοχές ανάμεσά τους μύριζαν ανεπαρκή σχέδια. Υπήρχαν ελάχιστα πράγματα να κάνεις στον απέραντο άβυσσο, και αυτό κατέληξε σε μια δραματικά απογοητευτική εμπειρία hack and slash με έναν από τους χειρότερους ανοιχτούς κόσμους στην ιστορία των παιχνιδιών.  

4. Mafia 3

Ο λόγος που το Mafia II έλαβε τόσο υψηλούς επαίνους ήταν η γραμμική αφήγηση που συμπίεσε σε ένα ημι-ανοιχτό κόσμο. Το τρίτο μέρος, από την άλλη, προσπάθησε να πάει ένα βήμα παραπέρα, διευρύνοντας τους ορίζοντές του ενσωματώνοντας μια μη γραμμική δομή με περισσότερα να δεις και να κάνεις ανάμεσα στις κύριες αποστολές. Το μόνο πρόβλημα ήταν, λοιπόν, ότι δεν ήταν και τόσο καλό, και ήταν στην πραγματικότητα αρκετά άψυχο όσον αφορά την παράδοση μοναδικού περιεχομένου. Δυστυχώς, το Mafia 3 είναι καλό μόνο όταν το βιώνεις σε μικρές δόσεις. Αφού περάσεις τις πρώτες του ώρες, ο ανοιχτός κόσμος παίρνει τα ηνία, δίνοντάς σου μια σειρά από αντιγραφείς και επικολλημένες αποστολές να ολοκληρώσεις για παροχές και κομμάτια εδάφους. Ωστόσο, η έδρα του στη Νέα Ορλεάνη είναι ίσως ένα από τα πιο μονότονα σκηνικά που είχαμε ποτέ την δυσαρέσκεια να περιπλανηθούμε. Χάρη στις περισσότερες από είκοσι ώρες από προτύπων αποστολών που πηγαινοέρχονται ανάμεσα σε θολές περιοχές, όλο το ταξίδι γίνεται περισσότερο μια αγγαρεία παρά μια γνήσια δελεαστική κατάκτηση.  

3. Saints Row: Gat out of Hell

Το Saints Row έχει ένα πλούσιο χαρτοφυλάκιο από συναρπαστικούς ανοιχτούς κόσμους-παιδικές χαρές, αλήθεια. Αυτό που δεν έχει, ωστόσο, είναι καλό DLC. Ή τουλάχιστον, όχι κάποιο με σκηνικά που ταιριάζουν στο επίπεδο λεπτομέρειας της κύριας σειράς. Το Gat out of Hell, ως ένα απλό παράδειγμα, ήταν μια πολύ άθλια προσθήκη στη σειρά, καθώς και μια γενική αδικία σε μια διαφορετικά φανταστική σάγκα. Όσο διασκεδαστικό κι αν ήταν να μπορούμε να παίξουμε ως Gat για πρώτη φορά, οι φλεγόμενες κόλασεις πραγματικά δεν ήταν ό,τι υποσχόντουσαν. Μάλλον, ολόκληρος ο καμβάς στερούνταν οποιασδήποτε μορφής δημιουργικότητας και ζωντάνιας, και ήταν βασικά διάσπαρτος με δύο ή τρία κιμωλιασμένα χρωματικά σχήματα και τίποτα άλλο. Ήταν μια θρασύτατη απόπειρα εύκολου κέρδους, τι άλλο να πούμε γι’ αυτό; Η Volition ήξερε πολύ καλά τι έκανε με αυτό, και όμως αυτό δεν τα σταμάτησε από το να ξύνουν τον πάτο του βαρελιού για μερικά από τα χειρότερα συστατικά όλων των εποχών. Αναρωτιέσαι.  

2. Far Cry: New Dawn

Ας πούμε κατευθείαν το Far Cry: New Dawn για αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια υπεριώδη επανέκδοση του Far Cry 5. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να το φανταστείς ως κάτι άλλο, και σίγουρα πλησιάζει περισσότερο τη γραμμή του εύκολου κέρδους παρά την περιοχή του γνήσιου spin-off. Η Ubisoft, από την άλλη, δεν μπορούσε να νοιάζεται λιγότερο όταν έφτιαχνε τον ροζέ κλώνο. Το New Dawn είναι μια άμεση συνέχεια του Far Cry 5, τοποθετημένη στην ακριβώς ίδια γωνιά του κόσμου, την Hope County της Μοντάνα. Ο χάρτης του, αν και καταστραμμένος από έναν πυρηνικό πόλεμο, είναι στην πραγματικότητα απλώς μια ανασχεδιασμένη έκδοση του χάρτη του Far Cry 5. Εξαιτίας αυτού, η κριτική είναι δικαιολογημένη, αφού είναι πραγματικά απλώς μια αντανάκλαση της προηγούμενης κυκλοφορίας της σειράς. Είναι τεμπελιά, ξεκάθαρη, και δεν προκαλεί έκπληξη που το παιχνίδι πούλησε λιγότερα αντίγραφα από το Far Cry Primal.  

1. Crackdown 3

Δεδομένου, υπάρχουν κάποιες σειρές που λειτουργούν ως τριλογία. Το Crackdown, ωστόσο, δεν είναι μια από αυτές τις σειρές. Το απλό γεγονός είναι, έπρεπε να είχε χωρίσει δρόμους με το κατάστημα της Xbox μετά το πρώτο της κεφάλαιο. Ο προγραμματιστής του, από την άλλη, παρέμεινε αποφασισμένος να ξεπεράσει το hype των ανταγωνιστικών αποκλειστικών της Xbox, εξ ου και το ατελείωτο κουβάρι από ατημέλητες συνέχειες. Το Crackdown 3 ήταν το καρφί στο φέρετρο για το σπασμένο IP. Παρά το ότι το καστ του είχε κάποιες αξιοσημείωτες φιγούρες όπως ο Terry Crews και παρόμοιους, ο ανοιχτός κόσμος του ήταν εξίσου συνηθισμένος και βαρετός. Και να σκεφτείς, αυτό ήταν γραμμένο να είναι ένας κόσμος γεμάτος χάος που θα ανταγωνιζόταν παιχνίδια όπως το Just Cause. Είναι σχεδόν γελοίο τώρα, φυσικά, και το να το βλέπουμε για το πώς κατέληγε μας προκαλεί τίποτα περισσότερο από ντροπή μέσω τρίτου.   Λοιπόν, ποια είναι η γνώμη σας; Συμφωνείτε με την πρώτη πεντάδα μας; Ενημερώστε μας στα κοινωνικά μας δίκτυα εδώ ήκάτω στα σχόλια.