5 Slechte Missies Die Goede Games Bijna Verwoestten

Er is eerlijk gezegd niets ontmoedigender dan vast te zitten in een videospel, wetend hoe dicht je bij het winnen ervan bent. Het gebeurt vaak met missies, nog meer met moeilijke moeilijkheidsgraden, natuurlijk. Maar wat kun je doen? We proberen, proberen en proberen opnieuw, in de hoop dat met genoeg volharding we uiteindelijk door zullen breken en de frustratie vaarwel zullen zeggen. Het bereiken van dat heerlijke moment, echter, dat is het deel dat we meestal haten.

Ondergedompeld zijn in een verhaal kan een prachtige ervaring zijn, echt waar. En wanneer we meegaan met de personages die we spelen, kan die verbinding ons onoverwinnelijk maken, alsof geen enkele missie onze band met het verhaal kan verbreken. Totdat er een is die dat wel doet, en we proberen wat was een gezonde relatie opnieuw op te bouwen. We haten allemaal dat soort missies, en we zijn vaak onthecht geraakt van de game vanwege hen. Neem deze vijf, bijvoorbeeld. Hier liggen missies die, eerlijk gezegd, beter af zouden zijn als een optioneel doel of, als dat niet lukt, een complete schrapping helemaal.

5. Asteroids (Dead Space)

Dead Space was misschien een van de meest vernieuwende horror-titels die uit de 360-era kwamen. Gebundeld met zijn innovatieve creature-ontwerpen en verwrongen sci-fi-landmarks, richtte de debuut-titel zich op enkele next-level-ambachten, met genoeg materiaal om een vlaggenschip-erfgoed uit te houwen. Combat was spannend en spontaan, area-ontwerpen waren allemaal uniek en begraven met geheimen, en het algemene verhaal achter de beroemde USG Ishimura was fascinerend voorbij geloof. Wat betreft missies, echter, slaagde alleen één segment erin om de onderdompeling helemaal te bederven. Die vervelende asteroiden. Die bloeiende integriteitsschacht.

Tot aan hoofdstuk vier is het spelen van Dead Space als de elite-engineer Isaac Clarke niet exact iets dat al te veel vraagt. Druk op die knop. Ga naar punt A. Pak dat onderdeel op. Ga naar punt B. Je snapt het idee. Het is een wandelsimulator met het af en toe patrouillerende Necromorph om te ontmantelen. Maar daarna, echter, slaat de moeilijkheidsstap toe, waardoor je plotseling je vaardigheid in twijfel trekt over een spel van asteroiden. Dankzij de belachelijk harde missie die je de integriteitsschacht (die irritant genoeg bij 85% begint) moet beschermen, moet je eigenlijk een snelle reactietijd, een hoop geluk… en een ongelofelijke hoeveelheid geduld hebben om door te komen en vooruit te gaan. Niet leuk.

4. “The Big Boner” (Shadows of the Damned)

Aangezien we het hebben over het neerschieten van dingen uit de lucht, lijkt het alleen maar passend dat we Shadows of the Damned en zijn soortgelijke portie op het bord leggen. En die portie, helaas, komt in de vorm van “The Big Boner”, een verlengde kanon dat je de macht geeft om torenhoge demonen van hun as te schieten. En ja, dit is een echte missie, evenals een echte game. Een goede game, geloof het of niet.

Rondschuifelen door de donkerste diepten van de hel als de rebelse demonenjager Garcia, worden we begroet door allerlei ongebruikelijke entiteiten en omgevingen, met zelfs vreemdere wapens om ze te bestrijden. Echter, als een overgepowerde jager met een dorst naar hellevuur, slaat geen enkele curveball vaak hoog genoeg om ons van onze hoge paard te slaan. Totdat we een stevige greep op The Big Boner krijgen, natuurlijk. Dat is wanneer onze macht fladdert, en we uiteindelijk worden gedwongen om wat vaardigheid we nog over hebben te gebruiken om erdoorheen te komen. Maar met eindeloze golven van vijanden en onhandige besturing om je naar beneden te halen, ben je eigenlijk alleen voor wat lijkt op een eeuwigheid van cliché-uitdrukkingen en oneerlijke gevechten. Sla dit door, en je bent goud.

3. “Supply Lines” (Grand Theft Auto: San Andreas)

Voordat je denkt — ja, we hebben echt overwogen om Big Smoke’s iconische treinmissie op de lijst te zetten. Maar om eerlijk te zijn, het vergelijken van de besturing op een dirtbike met een RC-vliegtuig, kunnen we gewoon niet helpen om de laatste te beschadigen. Het is vreselijk, gewoonweg. En Zero, samen met zijn hele verhaallijn in San Andreas, was niet bepaald de beste grap, om eerlijk te zijn. Maar ik denk dat we het allemaal kunnen eens zijn over dat.

Gelukkig voor ons neemt Zero bijna een achterbank na het ontmoeten van hem in San Fierro, waardoor we kunnen kiezen om een blijvende vriendschap met hem op te bouwen… of hem in de goot te laten liggen… waar hij rechtmatig thuishoort. Echter, kies je ervoor om de RC-fanaat en zijn winkel te helpen, dan zet je jezelf eigenlijk in de rij voor een hele wereld van frustratie. Neem de missie Supply Lines, bijvoorbeeld. Alles wat je hoeft te doen is nadenken over hoe streng de doelen in de missie zijn, evenals de onvergeeflijke tijdsbeperkingen, en je zult begrijpen waarom we verplicht zijn om deze op de lijst te zetten. Geen spijt. We haten Zero gewoon.

2. The Race (Mafia)

Eerlijk gezegd was de laatste thing die we verwachtten om in te schrijven als een gemaakt man in de Mafia een race was. En toch, daar waren we, als een ex-taxichauffeur, op het punt om de handschoen op te nemen tegen enkele van de grootste namen in de racescene. Natuurlijk hadden we al de hele stad rondgereden (terwijl we de snelheidslimiet in acht namen, natuurlijk) voordat we onszelf in het leven van de misdaad stortten. Maar het bleek dat onze diensten als chauffeur opnieuw in vraag waren.